Οφείλουμε να παραδεχθούμε πως ο Γιάννης Παρασκευάς έχει την πατρότητα του δόγματος που σήμερα προβάλλει από το ΠΑΣΟΚ ως κυρίαρχο για την εκλογική αναμέτρηση των επομένων βουλευτικών εκλογών, όποτε κι αν αυτές γίνουν: Μίλησε πρώτος για …»σπείρα κλεπτών και απατεώνων που κυβερνούν» και με τον τρόπο αυτό προσπάθησε στις εσωτερικές ισορροπίες του κόμματος του να διατηρήσει ως ψηφοφόρους του, τους αριστερότερους του χώρου. Δεν ξέρω αν τέτοιες εκφράσεις έχουν λεχθεί ποτέ στην πολιτική ιστορία αυτού του τόπου και μάλιστα με την υιοθεσία που επιδείχθηκε από τον ίδιο τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ο κόσμος κυριαρχείται πλέον από την μετριοπάθεια που λειτουργεί κατευναστικά στα πάθη και δεν προκαλείται από τέτοιες «διαπιστώσεις», όταν μάλιστα γνωρίζει πως προωθούνται με σκοπούς και τακτικές.
Από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας, η πολιτική του μεσαίου χώρου βρίσκει την αποδοχή από το σύνολο των οπαδών – ψηφοφόρων και στελεχών του κόμματος εκτός των περιέργων ή λειτουργούντων με σκοπιμότητες που θεωρούν πως απαντήσεις καίριες και πεζοδρομίου σε εκφράσεις μοντέλου Παρασκευά είναι περισσότερο εύπεπτες. Η τάση της λαϊκής δεξιάς δεν έχει θέση στην εμπροσθοφυλακή της Νέας Δημοκρατίας, αφού ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος Κώστας Καραμανλής ευτύχησε να βλέπει να πέφτουν οι διαχωριστικές γραμμές και να αποδυναμώνονται οι «συμβασιούχοι διαδρομιστές» των πολιτικών γραφείων που έχουν συγκεκριμένους σκοπούς και στόχους, προωθώντας την πόλωση, τις άγονες αντιπαραθέσεις, τον «γενιτσαρισμό» και προπαντός πρακτικές του παρελθόντος που καταδικάστηκαν.
Τα δόγματα και οι πολιτικές τακτικές σχεδιάζονται τώρα και φαίνονται. Στον χώρο της φιλελεύθερης παράταξης που εκφράζει τον μεσαίο χώρο, «βαλιτσαδόροι» και τοκιστές, άνθρωποι γαλουχημένοι να ενεργούν κατόπιν ενεργειών, έχω την εντύπωση πως δεν έχουν πια θέση. Το όραμα της Ανανέωσης, ως δόγμα και πολιτική πρακτική θα πρέπει να απομονώσει όσους θεωρούν πως στις στοιχειωμένες εκφράσεις Παρασκευά θα πρέπει να αντιπαρατεθούν στοιχειωμένα πρόσωπα. Κάποιοι δεν βλέπουν πως ο κόσμος θέλει έναν άλλο πολιτικό λόγο, σύγχρονο και δημιουργικό, με προτάσεις και απόψεις. Για να επιβάλουν αυτά τα πρόσωπα τις λογικές τους, υπόσχονται στ’ αφεντικά τους πως «θα τελειώσουν σ’ ένα μήνα» τους εκφραστές της Ανανέωσης με φράσεις, λάσπη και παλιομοδίτικα κόλπα.
Γι αυτό λέμε γι άλλη μια φορά πως η Ανανέωση δεν είναι κενή περιεχομένου πολιτική λέξη, αλλά ουσιαστική, που εκφράζει τον μεσαίο χώρο, που αποδεικνύει την διάθεση για την αντιμετώπιση του μέλλοντος, που λαμβάνει υπ’ όψη το σήμερα για να σχεδιάσει το αύριο.
Την πρακτική της Ανανέωσης πολεμούν ένθεν κακείθεν όσοι φοβούνται πως θα χάσουν τα κεκτημένα, ψάχνοντας όπως είπε τοπικό κομματικό στέλεχος «τα λυμά της πρέφας» για να καλύψουν τα κενά, εξυπηρετώντας μόνο το παρελθόν...
Δεν έχουν αντιληφθεί την πλατιά συμμαχία πολιτών που στηρίζει τον νέο λόγο, νέα πρόσωπα, αυτή καθαυτή την Ανανέωση…
