Η Τέχνη του «καταφερτζή»

Όταν προεκλογικά αναφερόμουνα στην ανάγκη Ανανέωσης της πολιτικής ζωής, θεωρούσα πως η κοινωνία μας είχε φτάσει στο μέγιστο σημείο ανάγκης για να εκφράσει την μεγάλη στροφή προς το μέλλον και για να πρωτοπορήσει σε σχέση με τις επιβολές και τις προδιαθέσεις του κέντρου.
Δεν ήταν ένα σχήμα λόγου η αναφορά μου στην Ανανέωση – που θεωρώ πως είναι Κίνημα μιας πολιτικής, στα όρια και στις προδιαγραφές του Ριζοσπαστικού Φιλελευθερισμού, που επαγγέλλεται ιδεολογικά και στηρίζει η Νέα Δημοκρατία. Δεν ήταν μια αναφορά στην ανάγκη να παρουσιάσω μια διαφορετικότητα, στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας ή για να ακουστεί ένα ακόμη σύνθημα!
Σήμερα, ένα μήνα σχεδόν από την αναμέτρηση, το τίμημα των εκφράσεων για την Ανανέωση, πιθανώς να προσμετράται θετικά, μόνο από τους περίπου επτά χιλιάδες φίλους που με τίμησαν με σταυρό προτίμησης και να προβληματίζει τους υπόλοιπους που λειτούργησαν υπό το βάρος της φόρτισης, με κριτήρια απολίτικα ή με τη συνήθεια της στιγμής μπροστά στην κάλπη. Τα καίρια ερωτήματα, που παραμένουν προς προβληματισμό και αναζήτηση και δεν αφορούν μόνο τους Νεοδημοκράτες – τους οποίους υπηρετώ και θα υπηρετώ με πάθος - αλλά γενικότερα τους Δωδεκανήσιους ψηφοφόρους είναι: Εκπροσωπείται ο νομός από τους πέντε βουλευτές τους οποίους δημοκρατικότατα εξέλεξε; Αντιπροσωπεύεται η κοινωνία μας από τους νεοεκλεγμένους βουλευτές;
Δεν είναι παραστατικά και ρητορικά ερωτήματα και δεν θέλω να πάρω την ευθύνη πάνω μου δίνοντας απαντήσεις, όχι φοβούμενος τους αφορισμούς που μπορεί να μου επισυναφθούν αλλά περισσότερο για να μην μου χρεωθεί μια άποψη ακραία, πως τώρα συζητώ τέτοια θέματα, προσπαθώντας να επιρρίψω την ευθύνη της μη εκλογής μου στον ίδιο τον κυρίαρχο λαό. Αυτός όμως καλά γνωρίζει πως το μέγιστο της κάθε εκλογικής αναμέτρησης οφείλεται στους μηχανισμούς ή στους τρόπους που οι μηχανισμοί λειτουργούν για την εκλογή ή την επανεκλογή, με τις εκφράσεις και με τις εκφάνσεις που προκαλούν ή ερεθίζουν το εκλογικό σώμα, άρα, τον ίδιο τον λαό. Επιμένω και επαναφέρω το ζήτημα, γιατί πιστεύω πως σ’ αυτή την κυβερνητική θητεία, θα ωριμάσουν στον τόπο μας αυτά τα οποία συνέβησαν σε άλλους νομούς, εκεί όπου η Ανανέωση πρωτοστάτησε, ως επιταγή της ίδιας της κοινωνίας, μακράν των μηχανισμών και των εξουσιαστών που σύρει μαζί τους: Η Ανανέωση είναι πολιτική πράξη κοινωνικής τομής και τρόπος για να επιβληθούν από τους εκλογείς άλλες πρακτικές στην άσκηση εξουσίας ή αντιπροσώπευσης. Παράδειγμα είναι η ίδια η κυβέρνηση η οποία επελέγη για τις μεταρρυθμίσεις που επαγγέλλεται και επιδιώκει ο Κώστας Καραμανλής. Τα νέα πρόσωπα, νεαρά σε ηλικία, με άλλη ορμή, προωθούν τις καινοτομίες, χωρίς να υπολογίζουν τα βαρίδια του παρελθόντος, εκτός από τις συντονισμένες «ανταρσίες» που προέκυψαν λόγω των 152 μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας – που ουσιαστικά και αυτές, προδιαθέτουν και το εκλογικό Σώμα της Δωδεκανήσου να αναρωτηθεί αν εκλέξαμε αντάρτες ή εκπροσώπους για τα δικά μας προβλήματα!
Γι αυτό, τα ερωτήματα που τίθενται ως προς την αντιπροσώπευση – υποδειγματική πάντως μέσα στο πλαίσιο της συνήθειας – επανέρχονται δριμύτερα και δεικτικά. Ο τόπος μας έχει ανάγκη από άλλες λογικές, από μεγαλύτερη επαφή του πολιτικού με τον πολίτη, οι πολίτες έχουν ανάγκη άμεσων λύσεων, διάλογο, συνεννόηση, ενημέρωση και πραγματική εκπροσώπηση.
Αν σε έναν σύλλογο ο πρόεδρος ενεργεί χωρίς να ερωτά τα μέλη ή το συμβούλιο του, είναι καταδικασμένος να μείνει στην αφάνεια, να αποκλειστεί, να τιμωρηθεί με την μη επανεκλογή του ή να δεχθεί μομφές κατά την διάρκεια της θητείας του. Αυτός ο πρόεδρος, εξελέγη για να εκπροσωπήσει τον σύλλογο και για να αντιπροσωπεύσει τα μέλη του, επομένως έχει την υποχρέωση να πράττει όπως του επιβάλουν οι συνθήκες και οι Αρχές του συλλόγου του.
Δεν ξέρω αν το παράδειγμα είναι άκαιρο ή άτοπο, πάντως για να νομοθετεί σωστά ο βουλευτής θα πρέπει να γνωρίζει την καθημερινότητα. Για να αντιμετωπίζει τα προβλήματα του τόπου του θα πρέπει να έχει επαφές και δημόσιο διάλογο… Δεν αρκεί να γνωρίζει καλώς πώς θα χτυπά καλά την πλάτη του ψηφοφόρου προεκλογικά ή θα ψηφίζεται με τη διάθεση να μην χαλάσει η ισορροπία του συστήματος – και γι αυτό, για παράδειγμα, νυν βουλευτής και τέως υπουργός εξαπέλυσε δριμεία επίθεση δυο μέρες προ των εκλογών, με κυρίαρχο στόχο την δική μου υποψηφιότητα και την ενίσχυση του πιο αδύναμου κρίκου!
Τα μηνύματα των καιρών ευτυχώς είναι ενθαρρυντικά για την συνέχεια. Όχι βέβαια για μια άλλη παρουσία στην κεντρική πολιτική σκηνή αλλά για τον τόπο μας. Οι εκφάνσεις μιας τριακονταετίας με τις συνέπειες που καταγράφονται καθημερινά, οδηγούν σε μια άλλη μεταπολίτευση που θα έρθει αργότερα αλλά σίγουρα στα Δωδεκάνησα. Μια γενιά φεύγει εκ των πραγμάτων, μια γενιά πολιτικών που γαλουχήθηκε μέσα στην «πολιτική» εποχή της μεταΔικτατορικής Ελλάδας αποχωρεί και έρχεται η επόμενη, που έχει καταγράψει τις τάσεις, τα βιώματα, τα σύνδρομα, τις ανισορροπίες της κοινωνίας, τα προβλήματα του τόπου, την αποδυνάμωση της διεκδίκησης προς χάριν του ίδιου του κοινωνικού συστήματος. Αυτή η γενιά δεν θεωρεί πως η πολιτική μπορεί να μένει πάντοτε επαγγελματική ιδιότητα και να υπολογίζεται ως καρέκλα που καταλαμβάνεται για να διατηρηθεί η τάξη. Αυτή η γενιά συνυπολογίζει παραμέτρους, μπορεί να μην εκφράζεται «λαϊκά» και «λαϊκίστικα», προδιαγράφει όμως το πέρασμα στην εποχή του υπολογιστή, των ταχυτήτων, στην εποχή μιας πλατύτερης δημοκρατίας με τη χρήση της τεχνολογίας και της αλληλεπίδρασης της σ’ αυτό καθαυτό τον κοινωνικό ιστό. Αυτή η γενιά μπορεί να παρεξηγείται περισσότερο, γιατί δεν υπολογίζει τα βαρίδια και τους επαγγελματίες της πολιτικής. Είναι αυτή η γενιά που θεωρεί την πολιτική λειτούργημα κι όχι τέχνη του «καταφερτζή»!...


Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΡΑΣΙΣ, Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007